Tanzimat'tan günümüze modern Türk şiirinde, "Şiirde Mekân Mekânda Şiir" poetik diyalektiği, mekân-insan, mekân-öz-ne, mekân-toplum ağı içinde şiir dilinin yoğunluğuna bağlı olarak sürekli kendini yenileyip derinliğini artırır. Özellikle Tanzimat'tan sonra Türk şiir evreninde öznenin mekânsal düz-lemde kendini inşa etme veya 'ben'ini kurma arzusu, bireysel ve toplumsal mekânları; yer/alan/uzam/boşluk olmanın öte-sinde; yutucu, besleyici, ütopik, yalıtık, kaçış, bunaltı, mutluluk ve özgürlük mekan ...